پشیمانز گفتار دیدم بسی            پشیمان نگشت از خموشی کسی(امیر خسرو دهلوی)

باید عادت کنیم که عادت نکنیم . . . !

درباره ی هر چه میگویی فکر کن ، ولی هرچه فکر میکنی نگو! (مثل هندی) 

مالی که از کف بیرون رفت و تو را پندی آموخت ، رفته مگیر! (امام علی (ع))

اگر یک طناب ضخیم به سوراخ سوزن برود ، یک زراندوز هم به بهشت تواند رفت! (حضرت عیسی (ع))

بیخودب خندیدیم که بگوییم دلی خوش داریم              بیخودی حرف زدیم که بگوییم زبان هم داریم

و قفس هامان را زود زود رنگ زدیم                        و نشستیم لب رود و به آب سنگ زدیم

ما به هر دیواری آینه بخشیدیم                  که تصور بکنیم یک نفر با ما هست

http://www.steriumusic.parsiblog.com/

عشق حکایتی بود که برای بیدار شدنت خواندم ، تو خوابیدی . . .!

کبریت ها قبل از زاده شدن ، به سوختن می اندیشند . . .

سلسله ی اشکانیان چشمم منقرض نخواهد شد، من از تبار آل مویه ام . .  .

ته چشمان تو خدا شیطانی میکند، ته دل من شیطان خدایی ! ! !

از احساسش بهم میگفت من از چشماش میگفتم          یه درصد فکر نمیکردم که از چشماش می افتم

(مهدی حبیبی)

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی          گذر بسوی فلان کن بدان زمان که تو دانی

تو پیک صورت رازی و دیده بر    سر    راهت           به مردمی نه به فرمان   چنان بران که تو دانی

بگو که جان ضعیفم ز دست   رفت   خدا  را           ز  لعل  روح  فزایش  ببخش از  آن  که تو دانی

من این دو حرف نوشتم چنان  که غیر ندانست       تو  هم  زروی کرامت  چنان بخوان که تو دانی

( این غزل عاشقانه ی سعدی ، نظر حافظ را جلب کرده ، از آنجا که در مخاطبش سخنی است)

زندگی وقت کمی بود و نمیدانستیم
همه ی عمر دمی بود و نمیدانستیم

حسرت رد شدن ثانیه های کوچک
فرصت مغتنمی بود و نمیدانستیم

تشنه لب، عمر بسر رفت و به قول سهراب
آب در یک قدمی بود و نمیدانستیم

 

محتسب، مستی به ره دید و گریبانش گرفت

مست گفت ای دوست، این پیراهن است، افسار نیست 

گفت: مستی، زان سبب افتان و خیزان میروی

گفت: جرمِ راه رفتن نیست، ره هموار نیست

گفت: میباید تو را تا خانه‌ی قاضی برم

گفت: رو صبح آی، قاضی نیمه‌شب بیدار نیست

گفت: نزدیک است والی را سرای، آنجا شویم

گفت: والی از کجا در خانه‌ی خمار نیست

گفت: تا داروغه را گوئیم، در مسجد بخواب

گفت: مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

گفت: دیناری بده پنهان و خود را وارهان

گفت: کار شرع، کار درهم و دینار نیست

گفت: از بهر غرامت، جامه‌ات بیرون کنم

گفت: پوسیدست، جز نقشی ز پود و تار نیست

گفت: آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه

گفت: در سر عقل باید، بی کلاهی عار نیست

گفت: می بسیار خوردی، زان چنین بیخود شدی

گفت: ای بیهوده‌گو، حرف کم و بسیار نیست

گفت: باید حد زند هشیارمردم، مست را

گفت: هشیاری بیار، اینجا کسی هشیار نیست

ماه بالای سر آبادی است ،

اهل آبادی در خواب.

روی این مهتابی ، خشت غربت را میبویم.

باغ همسایه چراغش روشن ،

من چراغم خاموش.

ماه تابید به بشقاب خیار ، به لب کوزه ی آب.

غوک ها می خوانند.

مرغ حق هم گاهی.

کوه نزدیک من است : پشت افراها ، سنجد ها.

و بیابان پیداست.

سنگ ها پیدا نیست، گلچه ها پیدا نیست.

سایه هایی از دور، مثل تنهایی آب ،مثل آواز خدا پیداست   .    .    .

سهراب سپهری